Murphy in de cabrio

Hieronder weer een verhaaltje van Murphy zijn pleegmoeder Monique.

Hallo allebei,

Murphy gaat enorm vooruit. Maandag zijn we met de mini cabrio met open dak (lekker wapperen) naar het Amsterdamse Bos geweest, hij vond het heerlijk, alleen het takken verzamelen ging niet zo goed, hij heeft ze graag groot en maar ziet dan niet dat ze nog vast in de grond zitten, en als je een takje gooit kan hij hem weer niet vinden of komt met iets anders terug. Op de wallen gaat het uitlaten ook steeds beter, mede door het feit dat ze met een nieuwe bestrating bezig zijn en er overal grote hopen zandheuvels liggen, die wat Murphy betreft niet goed liggen want hij is steeds bezig om ze al gravend midden op straat te verplaatsen, soms wordt hij zo moe dat hij er bovenop in slaap valt, sta je daar dan als stoer baasje met een ingestort hondje. Verder is het best wel vermoeiend dat hij iedereen, maar dan ook iedereen wil begroeten op straat. Maar ja hij zal op een gegeven moment wel leren dat je zo ontzettend veel "vrienden"niet je hele leven kan blijven onderhouden.



Murphy wordt ook steeds zindelijker, maar ja als hij wat op straat doet reageer ik met het enthousiasme alsof we de WK al gewonnen hebben, dus dat vindt hij prachtig.

Gisteren begonnen met borstelen, voor zowel borstel als Murphy nog geen echt succes, maar ja we blijven oefenen. (zie foto)

liefs
monique

Ik heb van de week ook een goede borstel gekocht. Twee kanten bruikbaar (pinnen en haren). En het borstelen gaat elke dag een beetje beter. Ik pak hem aan zijn halsband en begin stoer te borstelen, luid roepend: "Goed zo Murphy, goed zo". Als de vloer maar droog blijft haha.